woensdag 18 maart 2015

Komt van Alkmaar de victorie?

Gisteravond werd door Sjoerd Kuyper de Van Foreest lezing uitgesproken. Een inmiddels 15 jarige traditie waarin gerenommeerde wetenschappers en sprekers gevraagd wordt een rede uit te spreken over een maatschappelijk onderwerp. In het verleden spraken o.a. Paul Scheffer en Bert Keizer als eens in de Grote of Laurentiuskerk op uitnodiging van onder andere de gemeente Alkmaar, InHolland en het Medisch Centrum Alkmaar. De titel van de lezing van Kuyper was "De slanke ziel". Van deze titel had hij meldde hij tijdens zijn betoog inmiddels al weer wat spijt, het moest niet een slanke ziel, maar juist een zware ziel worden.

Zijn betoog ging over de focus in onze maatschappij op het lichaam en de lichamelijke gezondheid. Veel aandacht is er voor sport, voorkoming en bestrijding van obesitas. Daar gaat veel geld en tijd naar toe, en daar zitten grote zorgen bij de overheid.

Vervolgens vertelde Kuyper over zijn jeugd, over hoe mooie verhalen hem hadden gevormd. Hoe hij nu ziet dat kinderen niet of nauwelijks meer lezen. Tv kijken, gamen en achter de I-Pad. De ziel van een kind is gekrompen van 21 naar 17 gram. De kinderziel wordt steeds kleiner gemaakt omdat er op scholen niet genoeg aandacht is voor lezen, en voor ook 'moeilijk' lezen. Kinderen krijgen teveel pulp aangereikt. Waar bij de keuze voor kleding, een school, een sportclub, speelgoed het beste vaak niet goed genoeg is, wordt als er al boek wordt gekocht een boek van de hoogste stapel (lees bestseller) gekocht. De fantasie van kinderen wordt niet meer geprikkeld, en dat is doodzonde.

Kuyper meldde dat het neerzetten van kinderboeken op scholen allemaal wel leuk lijkt (de Bibliotheek op School) maar dat dit de dood in de pot is voor kinderboekenschrijvers die zo helemaal geen inkomsten meer krijgen vanuit het leenrecht. En voeg ik er dan maar aan toe, het gaat om die leesconsulent van de bibliotheek of die bevlogen leerkracht die kinderen enthousiast maakt voor boeken. Alleen boeken neerzetten helpt niet, kinderen moeten het leuk (gaan) vinden!

Al met al hield Sjoerd Kuyper een bestraffende wijsvinger op naar de overheid. Die bezuinigt op cultuur, op schrijversbeurzen, op bibliotheken, op onderwijs. Daarmee veroorzakend dat de kinderziel steeds verder krimpt en geen nieuwsgierigheid meer voelt, geen leervermogen meer heeft, geen taalgevoel. In de oude Griekse uitdrukking gaat de geest ook voorop "een gezonde geest in een gezond lichaam". Dat is niet voor niks: mensen die veel lezen, hebben procentueel ook een gezondere levensstijl, andersom is het helaas niet zo dat mensen die veel sporten ook lezers zijn. Kuypers verhaal was af en toe als een parabel, een sprookje met de harde werkelijkheid als ondertoon.

 Herman ten Cate, Het beleg van Alkmaar, 1573 
8 Oktober 2014 hield Jacques Vriens, de eerste kinderboeken-ambassadeur op uitnodiging van de gemeente Alkmaar en de 8 October Vereeniging een lezing over het belang van lezen en voorlezen. Ook toen werd er een stevig pleidooi gehouden voor beter leesonderwijs, de rol van de leerkracht en de bibliotheek.

Jullie begrijpen dat beide toespraken mij uit het hart gegrepen zijn. En wat ben ik blij dat twee belangrijke toespraken in Alkmaar dit thema op de agenda zetten. En echt, ik heb niets met de agendering van het onderwerp te maken gehad. Kan het besef dat lezen net zo belangrijk is als sporten een olievlek worden, kunnen gemeenten ophouden met bezuinigen op bibliotheken, scholen meer inzetten op leesplezier en leesonderwijs met ondersteuning van bibliotheekmedewerkers? (Gelukkig is dat besef bij onze gemeenten al behoorlijk aanwezig). Als in Alkmaar 2 keer binnen een half jaar dit onderwerp door belangrijke maatschappelijke spelers aangekaart wordt, dan kan dat toch ook elders in Nederland?!

Kan dan het oude gezegde opnieuw waarheid worden? VAN ALKMAAR DE VICTORIE?


maandag 16 maart 2015

Voortgangsbericht van de Innovatieraad

In februari 2015 kwam de Innovatieraad opnieuw bij elkaar. Onderwerpen van de agenda waren onder andere de voortgang van een aantal projecten waaraan we geld hadden toegekend. En verder hebben we gesproken over hoe we het innovatieklimaat in Nederlandse bibliotheken (verder) kunnen bevorderen. 

Allereerst een terugkoppeling van de projecten, die binnen de Innovatieraad ook hun eigen peetvaders of -moeders kennen. Wat zoveel wil zeggen dat een lid van de Innovatieraad als het nodig is met raad en daad de uitvoerders bij staat en informeert naar de stand van zaken.

a)      Online cursusplatform van DOKlab. Vorig jaar heeft de innovatieraad een verkenningsfase gefinancierd, hiervan komt nog een verslag (waarschijnlijk voor de volgende bijeenkomst in mei).
b)      Verhaal lokaal. DOKlab is dit project eind vorig jaar gestart, na akkoord van de innovatieraad. De focus is het verkennen en mogelijk maken van aansluiting tussen verhaal lokaal en de landelijke infrastructuur (en mogelijk daar buiten). 
c)       Beleef het in de bieb van bibliotheek Drachten (bibliotheek Smallingerland). Dit project is eveneens eind vorig jaar gefinancierd. In mei komen ze langs om te presenteren .
d)      Wijsheid in Crisistijd van bibliotheek Oss (Bibliotheek Noord-Oost Brabant). Het project bestaat uit drie onderdelen. Het onderdeel training is inmiddels in gang gezet en de aanmeldingen lopen goed. Het tweede onderdeel is de evaluatie van het originele project, waarvoor een vragenlijst naar de deelnemers wordt gestuurd (resulterend in rapport). Het derde onderdeel is een community voor kinderen (groep 5-7), waarvoor een kleine pilot wordt gedaan. Er is veel animo (per bibliotheek meerdere aanmeldingen) voor de trainingen. Bij voorstellen voor ‘in house’ training, moet op een gegeven moment een bijdrage worden gevraagd.  
e)      Raspberry Pi (Bibliotheek Kennemerwaard). 3 tot 4 Mensen werken momenteel aan dit project. Er is samenwerking met het fablab in Alkmaar, de "Kaasfabriek". Ook zijn er contacten met basisonderwijs, voor het ontwikkelen van lesprogramma’s en het ophalen van de vraag bij onderwijs. Resultaten en ervaringen zullen worden gedeeld met Frysklab en via biebtobieb met andere geïnteresseerde bibliotheken. Voor individuele klanten zijn tot nu toe vooral ‘teasers’ aangeboden, en er wordt nagedacht hoe dit een vervolg te geven (mogelijke link met verkenning online cursusplatform).
f)      Durf te vragen. Een update aan de Innovatieraad hierover is noodzakelijk gezien de ontwikkelingen tussen november vorig jaar en nu. Eind vorig jaar is Bibliotheek.nl gevraagd om een plan hoe "Durf te vragen" ingepast zou kunnen worden in het landelijk social media team. Daarop is namens de Innovatieraad feedback teruggestuurd, voornamelijk omdat het plan vooralsnog teveel gefocust was op de marketing-kant. Op dat moment was er onvoldoende tijd over om het plan te verbeteren. Omdat verdere uitscherping van het plan naar 2015 werd geschoven kwam er een praktisch probleem bij: in verband met de integratie van zowel SIOB als BNL in de KB werd het lastig om intern binnen de KB geld over te kunnen maken. Het zou dan zijn alsof de KB haar eigen projecten zou financieren door middel van het budget van de Innovatieraad.


De Innovatieraad stond voor een lastige keuze. Wij als leden van de raad blijven van mening dat een dergelijke inhoudelijke invalshoek van "Durf te vragen" (actief vragen opzoeken) waardevol is en moet worden toegevoegd aan het LSMT. De uitvoering van het idee past naar oordeel van de Innovatieraad het best bij een landelijk opererende bibliotheekorganisatie. Uiteindelijk heeft de Innovatieraad besloten om het geld wat was toegezegd niet toe te kennen. Uitvoering van het plan is op dit moment niet mogelijk binnen het team van Landelijk Social Media Team (LSMT).


Verder hebben we het gehad over een aantal ideeën die voort zijn gekomen uit een vorige Innovatie Doe Dag. ‘Semcobieb’ is gestopt, voornamelijk vanwege gebrek aan inzet van de initiatiefnemers. Zij hadden 'zakgeld' gekregen om te kijken of het idee verder kon worden gebracht. De redenen waarom een dergelijk idee niet van de grond is gekomen, kunnen waardevolle lessen bevatten voor anderen. Er is meer nodig dan alleen een goed idee, zoals partnerschappen en commitment van de directeur van je organisatie. Er wordt afgesproken dat de raad gaat nadenken over manieren waarop dergelijke ‘mislukkingen’ kunnen worden gedeeld, bijvoorbeeld een boekje zoals vorig jaar, een blog / column op biebtobieb of elders, of een ‘faal’-bijeenkomst (durf te falen).  Twee leden van de Innovatieraad komen met een plan over hoe we dit kunnen gaan organiseren.

Dat is misschien wel het belangrijkste wat we als Innovatieraad kunnen doen. Goede ideeën ondersteunen, maar ook vooral daar waar nodig informatie delen over hoe je een idee verder brengt. Want alleen een goed idee is niet genoeg. Je hebt medestanders nodig, geld en tijd in sommige gevallen. Soms heb je goed projectmanagement nodig, of juist procesmanagement. Soms gaat het om een cultuurverandering binnen een organisatie om ruimte te krijgen voor innovatie. Binnen de verschillende bibliotheken in Nederland zijn er verschillende stadia van innovatiekracht te herkennen.  Elke bibliotheek heeft wel medewerkers met goede ideeën.  Maar hoe zorgen we er voor dat ze ook verder komen dan het hebben van een goed idee? Hoe krijg je voor elkaar dat we meer van elkaar gaan leren en informatie delen over vernieuwen en innoveren? 


maandag 2 maart 2015

Heel moeilijk om op je handen te zitten.....

Ons project "Dag en Dauw: Culturele ochtenden voor en door senioren" samen met Artiance loopt inmiddels enkele weken. Ik zal kort uitleggen wat het is.

Samen met Artiance, het centrum voor de Kunsten hier in Alkmaar hebben we een project opgezet waarmee de deelname van ouderen aan cultuur wordt bevorderd. Daarvoor hebben we een kleine projectsubsidie van het Fonds Sluyterman van Loo gekregen. Om het project gelijk ook een 'community'project te maken, dus voor en door, hebben we een oproep gedaan aan ouderen om zelf mee te denken over de programmering. Nadat we een groep enthousiastelingen hadden gevonden die met ons de programmering wilde uitdenken is er in een korte tijd een programma in elkaar gezet.

Na de eerste twee keer sprak ik de één van onze medewerkers die betrokken is geweest bij de opzet van dit programma. "Het is zo leuk om te zien", zei hij, "de mensen van de 'programmaraad' voelen zich helemaal verantwoordelijk. Ze staan zelf bij de deur als gastvrouw en wijzen de bezoekers zelf de weg. Het voelt vreemd om niks te hoeven te doen. Net alsof ik niet verantwoordelijk ben, alsof ik niet betrokken ben."

Dat vond ik grappig om te horen. Ooit heb ik met de Goudklompjes de vermaning gekregen van een coach dat je als directeur veel meer op je handen moet zitten om medewerkers ruimte te geven voor ontwikkeling. De gesprekken gingen toen ook over hoe moeilijk dat soms is, dingen uit handen te geven. En nu merken onze mensen het zelf, in de ontwikkeling die wij als bibliotheek willen maken in communityvorming. Op je handen zitten wanneer het kan (en soms zelfs moet) is heel erg moeilijk! Maar vooral heel erg bevredigend als het werkt ;-)

vrijdag 30 januari 2015

Hebben we (openbare) bibliotheken meer nodig dan ooit?

Maandag 26 januari was ik aanwezig bij het afscheid van Bas Savenije, directeur van de Koninklijke Bibliotheek. Op zijn afscheid sprak onder andere Professor Luciano Floridi. Een professor uit Oxford in filosofie en technologie. Hij heeft een boek geschreven over de vierde revolutie in ons denken. Een korte weergave van zijn theorie vind je hier.  Hij stelde in zijn bijdrage dat er zoveel informatie beschikbaar is, dat het onmogelijk is om te weten wat je zou moeten bewaren. En hij stelde dat er een mythe bestaat dat alles digitaal bewaren 'veilig' zou zijn, en toekomstbestendig. Beide zijn niet waar. Bewaren van digitale bestanden is niet veilig, alles valt te hacken, en bovendien moeten alle systemen voortdurend worden ge-update en raken systemen verouderd. Wie kan er tegenwoordig nog zijn floppydisk van ca. 20-30 jaar geleden nog lezen? En zo zal het waarschijnlijk met veel digitale informatie gaan.

Naast een betoog over de hoeveelheid van informatie, en hoe het voor machines of software onmogelijk is om een keuze te maken over wat wel of niet te bewaren hield Floridi een stevig pleidooi voor het behoud van openbare bibliotheken. Volgens hem zijn openbare bibliotheken bij uitstek geschikt om de mogelijkheid tot het beantwoorden van vragen te bewaren. "The uncertainty of information" noemde hij de grote uitdaging voor de toekomst. Embedded image permalink
Floridi denkt dat openbare bibliotheken de competenties hebben om nu te bepalen wat er bewaard moet worden voor de toekomst, en dat (in papier?) op te slaan.

Ik vraag het me af. Het gaat hier weer om de vaker genoemde 'curation', het duiden van informatie en het kunnen verrijken. Het is een taak van bibliotheken, maar hebben wij de juiste mensen er (nog) wel voor? En zou de rol van bibliotheken ook niet moeten zijn het opwekken van nieuwsgierigheid, van de vaardigheid om de juiste vraag te formuleren? Dat is naar mijn idee de eerste stap. Het kweken van nieuwsgierigheid onder ons publiek en onder onze medewerkers. En het aanleren van het duiden van informatie en signalen die je om je heen oppikt. Om die nieuwsgierigheid, leergierigheid zo je wilt te bereiken heb je goede vraagvaardigheden en analytische vermogens nodig. Ben je in staat als bibliothecaris om mensen te helpen de voor hen juiste vraag te formuleren zodat zij op zoek kunnen gaan naar het voor hen best passende antwoord. Ieder zijn eigen antwoord, en wellicht waarheid ;-)

Die basis moet op orde zijn anders wordt het met het bewaren en verrijken van informatie niks. Dus ja, we hebben zeker bibliothecarissen nodig, meer dan ooit, om wegwijs te kunnen worden uit de informatiebrij. De vraag is of dat niet begint met kritische en nieuwsgierige mensen, die op zoek willen gaan naar goede vragen in plaats van pasklare (makkelijke) antwoorden.

donderdag 8 januari 2015

Vechten voor een betere samenleving

Gisteravond zag ik een tweet voorbij komen van Bredebieb . Daarin werden bibliotheken opgeroepen om nu in actie te komen, nu stelling te nemen naar aanleiding van de afschuwelijke terroristische aanslag in Parijs op Charlie Hebdo. Het zette mij aan het denken. Vanmiddag zag ik het blog van David Lankes voorbij komen, waarin hij inging op de vraag die Bredebieb ook hem had gesteld. Ook daar weer stof tot nadenken. En ik zie op twitter acties van collegabibliotheken voorbij komen waarin spontane steunbetuigingen op gang zijn gekomen voor Charlie Hebdo. En wat doe ik nu?

Ik vind dat wij als Kennemerwaard niet gelijk 'in de benen' moeten komen. Niet omdat ik het niet afschuwelijk vind, ik voel me de hele dag en gisteren al ongemakkelijk, verdrietig, boos. Als collega's van Kennemerwaard wel iets op twitter, facebook of met een handtekeningenlijst oid willen organiseren dan ga ik dat zeker niet tegen houden en zal ik de actie ondersteunen. Nee, daar ligt het niet aan. Er gebeurt zo vaak op de wereld iets ergs. De moord op schoolkinderen in Pakistan in december vind ik minstens zo'n een grote aanval op vrijheid van denken, op recht op educatie en ontwikkeling. Daar ging het zelfs om jonge kinderen. Hoe afschuwelijk wil je het hebben. Het is bijna te groot om te bevatten.

Ik vind het een ingewikkelde vraag die bredebieb stelt. En toch doe ik een poging tot een antwoord waarom ik niet gelijk tot 'extra' actie over ga. Ik maak een onderscheid tot zaken die in onze directe omgeving spelen en tot wat er in de wereld speelt. De voorbeelden die Lankes noemt in zijn blog gaan bijna allemaal over situaties waarbij een gebeurtenis van grote impact in de nabije omgeving van die bibliotheek gebeurt. En ja, dan vind ik het volstrekt logisch dat je met je team de koppen bij elkaar steekt en gaat praten over hoe je je gemeenschap kunt helpen en dienen. Met soms simpele opvang van mensen, maar ook het gesprek en de dialoog faciliteren en aanjagen. Vanuit de grondwaarden van een bibliotheek.

Charlie Hebdo gaat om een gebeurtenis relatief veraf, die ons allemaal wel heel erg raakt. En waarvan je kunt stellen dat de effecten er van ook in onze samenleving voelbaar zullen zijn. Gelijk 'extra' in de benen, nee dat zullen we niet doen. Wat we wel doen en zullen blijven doen is dat gesprek tussen religies en bevolkingsgroepen faciliteren en aanjagen. Door de leugen en de waarheid naast elkaar op de plank te hebben, door gespreksgroepen te hebben, debatten en lezingen over burgerschap, over vrijheid van meningsuiting, mensenbibliotheken te organiseren. En ja, daar kunnen en zullen we als team ook nog wel eens extra de koppen over bij elkaar steken. Hoe kunnen wij er aan bijdragen dat er geen verharding optreedt in standpunten over en weer, we mensen de kans geven zichzelf te ontwikkelen, mensen leren elkaar te respecteren. Dan is Charlie Hebdo ineens heel dichtbij en is het een extra motivatie om scherp te zijn op wat er om ons heen gebeurt, zodat we er ook een bevlogen bibliotheekantwoord op hebben.

Vechten voor een betere samenleving doe je elke dag.

woensdag 7 januari 2015

De kracht van delen

Zoals veel collega's in het land kreeg ik vorig jaar van twee van vier van onze gemeenten te horen dat de korting op het gemeentefonds ten behoeve van de inkoop van e-content één op één doorberekend zou worden in de subsidie voor de bibliotheek. Een gevaar wat veel bibliotheken al op zich af zagen komen toen we in 2011 in de VOB vergadering min of meer voor een voldongen feit werden geplaatst. Er is van alles over dat proces tot dat besluit te zeggen, en ook dat de landelijke inkoop niet betekent dat je dan geen bibliotheek of papieren boeken meer zou hoeven te hebben, maar dat ga ik hier niet doen ;-)

Ik wil het volgende graag met jullie delen. Ook wij kregen van twee van onze gemeenten te horen dat men van plan was ons één op één te korten met het bedrag wat uit het gemeentefonds onttrokken zou worden voor de inkoop van e-content. In september ontving ik van onze controller Peter Ribberink, die wij inhuren van de RijnBrinkgroep een mail die hij weer van Jos Debeij had gekregen. Deze mail was gericht aan een ambtenaar in Deventer, waarbij Jos bezwaar aantekende tegen de door de gemeente Deventer gebruikte argumenten. Ik heb uit die mail van Jos geciteerd naar twee van onze gemeenten die dus hetzelfde van plan waren. Hieronder de tekst:

We hebben van jullie een brief ontvangen ter bevestiging van wat ons al een aantal malen mondeling was medegedeeld. Namelijk de korting op het gemeentefonds, voor een uitname voor e-content. Of om in populaire woorden van de wethouder te citeren : “Een euro korting in Den Haag is een euro korting in X”.

Nu lijkt dit in eerste instantie een redelijk standpunt. Het lijkt misschien een logische doorvertaling, maar we hebben er vragen bij en maken er bezwaar tegen.

Immers op het niveau van het gemeentefonds worden zaken in breder verband uit onderhandeld. Het is geven en nemen. Is het zo dat wanneer er geld bij zou komen vanuit het rijk voor bibliotheekwerk via het gemeentefonds dit dan ook extra subsidie zou betekenen voor de bibliotheek? In het nog niet zo verre verleden (2013) is er namelijk een extra bedrag beschikbaar gekomen dat niet is door vertaald naar extra subsidie bibliotheek. Wij hebben dat ook niet opgeëist.
http://www.vng.nl/onderwerpenindex/cultuur-en-sport/bibliotheekwerk/nieuws/integratie-uitkering-bibliotheekwerk-stopt-per-1-januari-2013

http://www.vng.nl/onderwerpenindex/cultuur-en-sport/bibliotheekwerk/nieuws/integratie-uitkering-bibliotheekwerk-stopt-per-1-januari-2013
Hierbij is een landelijk bedrag dat beschikbaar was voor gemeente met minder dan 30.000 inwoners (voorheen een criterium in de bibliotheekwet) verdeeld over alle gemeenten – ook X. Geen compensatie voor iets maar gewoon ‘extra’. Een bedrag ten behoeve van bibliotheekwerk is in de gemeentekas gevloeid, zonder doorvertaling.
Kortom: nu er een tegenvaller is hoort die ook niet door vertaald te worden.


Consequent is: Ofwel Plus en Min worden door vertaald ofwel geen van beide.

Graag verneem ik je visie hierop.

Met vriendelijke groet,


Deze mail heeft inmiddels opgeleverd dat gemeente X de korting saldeert met het bedrag wat ze er bij hebben gekregen sinds 2013 en dat de wethouder van gemeente Y de redelijkheid van bovenstaande argumenten inziet bij het bezwaar wat ik heb ingediend en nu gaat kijken of via een collegebesluit ook in Y tot saldering kan worden over gegaan. Als dat gebeurt dan ben ik een blij mens. En ben ik blij met het delen van Peter en Jos (die het ook weer van een ander had gekregen). 

Voor alle collega's die nog in gesprek zijn met hun gemeenten over de uitname van het gemeentefonds, gebruik vooral bovenstaande mail naar behoeven. Ik hoop dat jullie dan hetzelfde resultaat hebben als wij. De VOB heeft deze tekst ook toegestuurd gekregen om onder collega's te delen. 

De stelling dat je van delen rijker wordt is hiermee wat mij betreft maar weer eens bewezen ;-)

dinsdag 6 januari 2015

Innovatieplein bij de OB Amsterdam

Vanochtend mocht ik in de jury zitten van het innovatieplein van bibliotheek Amsterdam. Samen met Dimitar Ruskov (winnaar vorig jaar) en Martin Berendse, directeur van de OBA. Het innovatieplein wordt ieder jaar gehouden, als start van het nieuwe seizoen van het Amsterdamse communicatieplein. Dat is een maandelijkse bijeenkomst waarin kennis wordt gedeeld, en medewerkers de kans krijgen om zich bij te laten praten over ontwikkelingen in de maatschappij en de bibliotheek. Een initiatief dat al een flink aantal jaren loopt, sinds 2005 heb ik me vanochtend laten vertellen. En de eerste van het jaar is dan een innovatieplein, waarvoor medewerkers ideeën kunnen inzenden. De winnaars krijgen € 5.000,-- en 100 uur om hun idee uit te voeren.



Dit jaar waren er vijf inzenders:
·  Andrea van Wely met het idee 'Muziek op maat' 
·  Frank Verbeek met het idee 'StudyShare' 
·  Het IJburg team met het idee 'Mediawijsheid4kids' 
·  Iet Wiersma met het idee ‘ons OBA-merk zichtbaar maken’
·  Annick Peskens met twee voorstellen: 
             o  ‘filmen van communicatieplein voor medewerkers die er niet bij kunnen zijn’
             o   ‘boekenlijsten over bepaalde thema's maken’ 

Van de eerste drie voorstellen is een filmpje gemaakt, deze zijn te zien via: https://www.youtube.com/user/OBAinnovatie en de laatste twee hadden hun voorstel uitgewerkt op papier. De jury had zich dus al kunnen voorbereiden op de voorstellen. Vanochtend kregen alle inzenders de mogelijkheid hun idee nog eens te presenteren voor hun collega's en de jury in een pitch. 


Als altijd kan ik zo blij worden van collega's die een idee hebben en daar voor willen gaan. Ook vanochtend zag ik bevlogen mensen die kennis willen delen, de organisatie vooruit willen helpen of die in de maatschappij een verschil willen maken. Inhoudelijk gedreven mensen, die trots zijn op hun vak en hun organisatie. Uiteindelijk heeft Martin als voorzitter van de jury besloten om de prijzenpot wat verder op te rekken, dat is fijn dat je als directeur die 'macht' hebt. Er waren dus vijf winnaars, 2 bronzen, 2 zilveren en 1 gouden winnaar. Brons kreeg € 500,-- voor de op start van het idee, zilver (geloof ik) € 2.000,-- en de winnaar dus € 5.000,--

Natuurlijk heeft het er om gespannen in de jurybesprekingen. Wat vonden we nou het beste, wat had de X-factor, wat sloot aan bij het nieuwe beleidsplan van de OBA? En uiteindelijk kies je dan voor iets waar je een warm gevoel van krijgt, waar je blij van wordt: Andrea van Wely. Met een prachtig voorstel om de bij veel bibliotheken in het verdomhoekje geraakte muziekcollectie een nieuw bestaansrecht te geven, een voorstel dat veel mensen een stukje gelukkiger kan maken. Omdat je dementerende mensen een stuk geheugen terug kunt geven en het contact met hun omgeving weer nieuwe openingen geeft. Inhoud en impact gecombineerd.

Tweede werden Frank Verbeek en Iet Wiersma en brons was voor het team IJburg en Annick Peskens. En voor allen de grote waardering dat ze met nieuwe ideeën zijn gekomen, waar ze eigen tijd in hebben gestoken om het voor te bereiden. Een klein begin van guerrilla-innovatie is er ook in de OBA ;-)